კაფის მბჟუტავ შუქში ვზივართ შუაღამის ოთხ საათზე და ვარდის ფურცლების ჩაის არომატზე ვსაუბრობთ მე და ისე ... ისე ისე მიყურებს თითქოს ცდილობს მისი თვალები სადღაც ჩემში ჩააძვრინოს , რაღაც ამომიღოს და გაუჩინარდეს მაგრამ ისეს წასვლა არ უნდა ... ჩაი მოგვიტანეს ჩვეულებრივი ! ჩვენ კი ისევ ისე დაჟინებით განვიხილავთ თუ რა არმოატი შეიძლება ქონდეს ვარდის ფურცლების ჩაის . ისემ ისევ ისე რაღაც საოცრება წამოიძახა და მეც გაოცებულმა შევანათე თვალები
- ჩაი კაია ქალივითმ ცხელი და ტკბილი და მითუმეტეს თუ მას ვარდის ფურცლების არომატი აქვს ...
შემრცხვასავით, გავინაზე . დიდი ხანია ისე ასეთი თბილი და მგრძნობიარე არ მინახავს, ჩემში რაღაცის წაკითხვას ამაოდ ცდილობდა . ის ის პერიოდი იყო სრულიად ცარიელი რომ ვიყავი და თქვენ წარმოდიგინეთ ისემ ეს ძალიან კარგად იცოდა
გახდა ხუთი
მერე ექვსი
შვიდზე ძილი მოგვერია , მაგრამ გარიჟრაჟის სილამაზე ნერვებს გვიშლიდა თითქოს მისკენ გვექაჩებოდა . ხელი ჩამკიდა შემომატრიალა თვალებში ჩამაშტერდა და მითხრა
- იცი ჩემო მეგობარიი რა ძალა აქვს გარიჟრაჟს ??? თუნდაც ვებერთელა მზეს ანდაც მთვარე ანდაც წვიმას თუნდაც კაფესა და ჩაის?
მიხვდა რომ ვერც ვერაფერი ვერ გავიგე, მერე თავი დაბლა ჩაწია და მისი ჩვეული ხმით ამოილუღლუღასავით
- არც მე ჩემო არც მე ...
ამოიხვნეშა თითქოს გულის კუნჭულში ცდილობს პასუხის მოძებნას და ვერ უპოვნიაო . მე კი ისევ ისე ჩუმად შევყურებდი ისეს იმის მოლოდინში რომ კიდე მეტყოდა რამეს მაგრამ მას შემდეგ ხმაც კი არ ამოუღია , არც მე გამომითქვამს ჩვეული ლაყბობის სურვილი .
მას შემდეგ თითქმის ყოველ დღე ერთმანეთს გონებით ვესაუბრებოდით , თითქოს სიტყვების წარმოთქმის გვრცხვენოდა , ვბაასობდით ყველაფერზე და ყველაზე თუნდაც ერთმანეთისგან კილომეტრის დაშორებით !
იმ დილის იმ ლამაზი ალიონის შემდეგ ისე აღარ მინახავს , სადთაც წავიდა ისე რომ კვალიც არ დამიტოვა მაგრამ არასდროს მიგრძვნია მისი ნაკლებობა ჩვენ ხომ ერთნი ვიყავით , ერთში ვბუდობდით ალბათ სწორედ ეს გვაძლებინებდა უერთმანეთოდ!
ერთხელაც რამოდენიმე წლის შემდეგ როცა ქმარიც მყავდა ორი შვილიც და ბუზღუნა დედამთილიც ჩემს ძველ ნაცნობ კაფეს ჩავუარე. სურვილმა გამკრა შემევლო და შევიხედე , პირველი თვალში ის მაგიდა მეცა შავში მოცული ასე 40-45 წლისოდე მამაკცი რომ იჯდა ... აზრმა გამკრა და მაგიდასთან კი არ მივედი მივფრინდი. ისე იყო , ისე დამიბრუნდა ... მან კი მან თავისი ჩვეული სახით ამომხედა მისი თვალები ისევ ჩემში ჩაიღვარა მერე კი ...
- ჩემო შენ თუ მიხვდი რა არომატი აქვს ვარდის ფურცლების ჩაის?
- არა ისე შენ?
- ქალის ჩემო ქალის ! ...
ისე ისევ ისე ადგა გრძელი მინის კარი გამოაღო და თვალს მიეფარა ...
"ქალის ჩემო ქალის" ........
გ.ს--ს
ნანო__.
- ჩაი კაია ქალივითმ ცხელი და ტკბილი და მითუმეტეს თუ მას ვარდის ფურცლების არომატი აქვს ...
შემრცხვასავით, გავინაზე . დიდი ხანია ისე ასეთი თბილი და მგრძნობიარე არ მინახავს, ჩემში რაღაცის წაკითხვას ამაოდ ცდილობდა . ის ის პერიოდი იყო სრულიად ცარიელი რომ ვიყავი და თქვენ წარმოდიგინეთ ისემ ეს ძალიან კარგად იცოდა
გახდა ხუთი
მერე ექვსი
შვიდზე ძილი მოგვერია , მაგრამ გარიჟრაჟის სილამაზე ნერვებს გვიშლიდა თითქოს მისკენ გვექაჩებოდა . ხელი ჩამკიდა შემომატრიალა თვალებში ჩამაშტერდა და მითხრა
- იცი ჩემო მეგობარიი რა ძალა აქვს გარიჟრაჟს ??? თუნდაც ვებერთელა მზეს ანდაც მთვარე ანდაც წვიმას თუნდაც კაფესა და ჩაის?
მიხვდა რომ ვერც ვერაფერი ვერ გავიგე, მერე თავი დაბლა ჩაწია და მისი ჩვეული ხმით ამოილუღლუღასავით
- არც მე ჩემო არც მე ...
ამოიხვნეშა თითქოს გულის კუნჭულში ცდილობს პასუხის მოძებნას და ვერ უპოვნიაო . მე კი ისევ ისე ჩუმად შევყურებდი ისეს იმის მოლოდინში რომ კიდე მეტყოდა რამეს მაგრამ მას შემდეგ ხმაც კი არ ამოუღია , არც მე გამომითქვამს ჩვეული ლაყბობის სურვილი .
მას შემდეგ თითქმის ყოველ დღე ერთმანეთს გონებით ვესაუბრებოდით , თითქოს სიტყვების წარმოთქმის გვრცხვენოდა , ვბაასობდით ყველაფერზე და ყველაზე თუნდაც ერთმანეთისგან კილომეტრის დაშორებით !
იმ დილის იმ ლამაზი ალიონის შემდეგ ისე აღარ მინახავს , სადთაც წავიდა ისე რომ კვალიც არ დამიტოვა მაგრამ არასდროს მიგრძვნია მისი ნაკლებობა ჩვენ ხომ ერთნი ვიყავით , ერთში ვბუდობდით ალბათ სწორედ ეს გვაძლებინებდა უერთმანეთოდ!
ერთხელაც რამოდენიმე წლის შემდეგ როცა ქმარიც მყავდა ორი შვილიც და ბუზღუნა დედამთილიც ჩემს ძველ ნაცნობ კაფეს ჩავუარე. სურვილმა გამკრა შემევლო და შევიხედე , პირველი თვალში ის მაგიდა მეცა შავში მოცული ასე 40-45 წლისოდე მამაკცი რომ იჯდა ... აზრმა გამკრა და მაგიდასთან კი არ მივედი მივფრინდი. ისე იყო , ისე დამიბრუნდა ... მან კი მან თავისი ჩვეული სახით ამომხედა მისი თვალები ისევ ჩემში ჩაიღვარა მერე კი ...
- ჩემო შენ თუ მიხვდი რა არომატი აქვს ვარდის ფურცლების ჩაის?
- არა ისე შენ?
- ქალის ჩემო ქალის ! ...
ისე ისევ ისე ადგა გრძელი მინის კარი გამოაღო და თვალს მიეფარა ...
"ქალის ჩემო ქალის" ........
გ.ს--ს
ნანო__.
0 коммент.:
Отправить комментарий