დამხატე!

დამხატე მე შენ გაძლევ ამის უფლებას
დამხატე ოღონდ არ დამხატო ასე უძიროდ
ასე ნამიანს ნუ დამიხატავ გთხოვ თვალებს
და ტუჩსაც ფრთხილად დაუსვი ფუნჯი
დამხატე როგორც მოდილიანმა ერთ დროს დახატა ცხორების არსი!
დამხატე გთხოვ ტილოს დაუსვი ფუნჯი.
უკანა ხედი დახატ შავი,
მდუმარებაც მიახატე სადმე კუთხეში,
და ირონიის შავი ბრჭყალებიც მიაგდე სადღაც.
იქვე დახატე გაცრეცილი ფურცლების დასტა!
ჩემი ტკივილი
სურათების ძალიან დიდი გროვა,
როგორც ცხოვრების ყოველი წამი ,
დახატე შავი მარტოსულობა,
და პიანინოს ამოყრლი კლავიშები!
ნახატზე ჩააქსოვე თვალებში მონატრება,
და გაქცეული სიყვარულიც,
იქvე ფანჯრიდან რომ მეჭყანება!
დახატე მწვანედ შეფერადებული წითელი, ლენტი,
ჩემი ცხოვრების ჭრელი სარტყელი,
ფუნჯები?! არა ეგენი არ დამანახო
გთხოვ რომ დამხატო გრძნობებით, სიტყვებით ...
და გთხოვ დამხატე ისე როგორც არასდროს
მთვარის სინათლეში აღბეჭდილი ნაწიბურებით

"ისე."

კაფის მბჟუტავ შუქში ვზივართ შუაღამის ოთხ საათზე და ვარდის ფურცლების ჩაის არომატზე ვსაუბრობთ მე და ისე ... ისე ისე მიყურებს თითქოს ცდილობს მისი თვალები სადღაც ჩემში ჩააძვრინოს , რაღაც ამომიღოს და გაუჩინარდეს მაგრამ ისეს წასვლა არ უნდა ... ჩაი მოგვიტანეს ჩვეულებრივი ! ჩვენ კი ისევ ისე დაჟინებით განვიხილავთ თუ რა არმოატი შეიძლება ქონდეს ვარდის ფურცლების ჩაის . ისემ ისევ ისე რაღაც საოცრება წამოიძახა და მეც გაოცებულმა შევანათე თვალები
- ჩაი კაია ქალივითმ ცხელი და ტკბილი და მითუმეტეს თუ მას ვარდის ფურცლების არომატი აქვს ...
შემრცხვასავით, გავინაზე . დიდი ხანია ისე ასეთი თბილი და მგრძნობიარე არ მინახავს, ჩემში რაღაცის წაკითხვას ამაოდ ცდილობდა . ის ის პერიოდი იყო სრულიად ცარიელი რომ ვიყავი და თქვენ წარმოდიგინეთ ისემ ეს ძალიან კარგად იცოდა
გახდა ხუთი
მერე ექვსი
შვიდზე ძილი მოგვერია , მაგრამ გარიჟრაჟის სილამაზე ნერვებს გვიშლიდა თითქოს მისკენ გვექაჩებოდა . ხელი ჩამკიდა შემომატრიალა თვალებში ჩამაშტერდა და მითხრა
- იცი ჩემო მეგობარიი რა ძალა აქვს გარიჟრაჟს ??? თუნდაც ვებერთელა მზეს ანდაც მთვარე ანდაც წვიმას თუნდაც კაფესა და ჩაის?
მიხვდა რომ ვერც ვერაფერი ვერ გავიგე, მერე თავი დაბლა ჩაწია და მისი ჩვეული ხმით ამოილუღლუღასავით
- არც მე ჩემო არც მე ...
ამოიხვნეშა თითქოს გულის კუნჭულში ცდილობს პასუხის მოძებნას და ვერ უპოვნიაო . მე კი ისევ ისე ჩუმად შევყურებდი ისეს იმის მოლოდინში რომ კიდე მეტყოდა რამეს მაგრამ მას შემდეგ ხმაც კი არ ამოუღია , არც მე გამომითქვამს ჩვეული ლაყბობის სურვილი .
მას შემდეგ თითქმის ყოველ დღე ერთმანეთს გონებით ვესაუბრებოდით , თითქოს სიტყვების წარმოთქმის გვრცხვენოდა , ვბაასობდით ყველაფერზე და ყველაზე თუნდაც ერთმანეთისგან კილომეტრის დაშორებით !
იმ დილის იმ ლამაზი ალიონის შემდეგ ისე აღარ მინახავს , სადთაც წავიდა ისე რომ კვალიც არ დამიტოვა მაგრამ არასდროს მიგრძვნია მისი ნაკლებობა ჩვენ ხომ ერთნი ვიყავით , ერთში ვბუდობდით ალბათ სწორედ ეს გვაძლებინებდა უერთმანეთოდ!
ერთხელაც რამოდენიმე წლის შემდეგ როცა ქმარიც მყავდა ორი შვილიც და ბუზღუნა დედამთილიც ჩემს ძველ ნაცნობ კაფეს ჩავუარე. სურვილმა გამკრა შემევლო და შევიხედე , პირველი თვალში ის მაგიდა მეცა შავში მოცული ასე 40-45 წლისოდე მამაკცი რომ იჯდა ... აზრმა გამკრა და მაგიდასთან კი არ მივედი მივფრინდი. ისე იყო , ისე დამიბრუნდა ... მან კი მან თავისი ჩვეული სახით ამომხედა მისი თვალები ისევ ჩემში ჩაიღვარა მერე კი ...
- ჩემო შენ თუ მიხვდი რა არომატი აქვს ვარდის ფურცლების ჩაის?
- არა ისე შენ?
- ქალის ჩემო ქალის ! ...
ისე ისევ ისე ადგა გრძელი მინის კარი გამოაღო და თვალს მიეფარა ...
"ქალის ჩემო ქალის" ........
გ.ს--ს
ნანო__.

ავდარია

ხიდი !
მიდიან ორნი !
იცი მიყვარხარ .....
აწივლდა ტირიფიი ,,,
აკივლდა ჭადარი!
და პასუხმაც არ დააყოვნა ...
მათ მისცეს სიყვარულს სიგიჟის უფლება,
და გრძნობებმაც მოაწყვეს დოღი,
მათ გაიარეს მარტოობა
და ახლა ერთად ელიან დაზამთრებას...
იმდენად ტკბილად ჩანს ყველაფერი
ეშინიათ რომ სულ მალე დაიქუხებს!
ისევ ორნი ...
ეგარაუშავრა მერე რა რომ კიდევ იწვიმებს!
მერე რა რომ ავდარიცაა მოსალოდნელი
სიყვარული გაიმარჯვებს????
ისინი უკვე არიან სამნი...
და აი აქ კი დუელში იწვევენ სიყვარულს ...
და მერე ?!
მოკლეს !
ვინ?
სხვამ ...........!

ადამიანი "რა" და არა "ვინ"

ადამიანი ცხოვრების მონა და გრძნობების ჩლუნგი ეს ყველაფერი მე და არავინ სხვა. გზას ისე მივუყვები თითქოს არავინ და აღარაფერი აღარ არსებობს ჩემთვის და ცოტახნის წინ ადამიანსაც ლამის მოვტეხე მხარი . ისეტი თვალებით მიყურებდა ალბთ, რომ შესძლებოდა იქვე მომიღებდა ბოლოს და გამომჭრიდა ყელს, ახალგაზრდა პატარა გოგო იყო მაგრამ მის თვალებში იმხელა ზიზღი და ინტრიგა დავინახე რომ ერტბაშად შემძრა და ჟრუანტელმა თავით ფეხებამდე დამიარა. თითქოს უმწიკლო სხეულს ეშმაკი დაპატრონებოდა.
უკვე 40 წელს მივუკაკუნე და არ ვბიცი რა მინდა. ცხოვრებაში დავიკარგე და მანაც უგზოუკლოდ დამკარგა, ღერთმაც მიმატოვა და უფრო მეტიც მეც მივატოვე იგი. ყველაფერი მქონდა რასაც 18-20 წლის ბიჭი ინატრებდა , მანქანა, საკუთარი ბინა, ახლა კი სადღაც მიტოვებულ ნანგრევში ვცხოვრობ ისიც ნაქირავებია. აღარავინ და აღარაფერი გამაჩნია
ცხოვრების მწარე შეცდომებით კაეშანშეპარული ფიქრობდა თავის უიღბლო სიცოცხლეზე, ბოლომდე თავსაც არ უტყდებოდა ალბატ ყველაფრის გახსენებისაც ეშინოდა და ფიქრებს გასაქანს აღარ აძლევდა . ყოველთვის მაღალ მწვერვალზე მიდიოდა და გზაზე ფეხიც არ დაცდენია და აი როცა ჩამოვარდა დაცემა მწარედ განიცადა. აღარაფერს რომ არ წარმოადგენდა მისთვის ცხოვრება და ცხოვრებისტვის ის უკვე კარგა ხანია იცოდა და ყოველ ღამე იძინებდა ფიქრით, რომ ის გახდა ადამიანი საგანი და არა გული ანუ ადამიანი "რა" და არა "ვინ"

!!!!!!!!!!!!!!!!

შენ წახვედი და დამიტოვე
ნაცრისფერი მონატრების თეთრი ლეგენდა,
ოცნების შავად შეფერადებული ტკივილის წამი.
დაგპირდი ...
ნანაობს შენი ლომკის წყურვილის ბუშტი
გაუწყლოებით ღონემიხდილი სიყვარული
გულის კუნჭულში ...
პატარა ბავშვის ზღაპრებივით არახდენილი
ფიქრებთა გროვა
რევოლვერი
წითელი მასით გაუწუწავთ მარტოობა

ჩემი სურათები :$